29 mei 2023
Wanneer het over het verbieden van vuurwerk gaat, dan wordt steevast het tegenargument genoemd dat we mensen hun lolletje niet af mogen nemen. Hun lolletje? En hoe zit het dan met mijn slaap? Mannen snappen dit niet, want zij slapen zelfs nog door een atoombom heen. Maar voor veel vrouwen is een vuurwerkknal op een afstand van een paar honderd meter genoeg om een uur wakker te liggen.
Voor mij begint oud en nieuw in de eerste week van november. In de buitenwijk Ypenburg in Den Haag waar ik woon, lopen er in november ’s avonds jongens door de wijk het eerste vuurwerk af te steken. Willekeurige knallen, een paar knallen op een avond, soms een paar avonden achter elkaar, dan weer een hele week niets, meestal ver weg en een enkele keer veel te dichtbij. Zelf heb ik er in november nog geen last van, maar mijn kat wel. Hij schiet bij een knal rechtovereind, zit met grote ogen te luisteren en probeert in te schatten hoe ernstig de dreiging is: moet hij vluchten? In november is zijn inschatting over het algemeen dat hij niet hoeft te vluchten. In december verandert dat en vind ik hem een enkele avond op zijn veilige plekje. De week voorafgaand aan oud en nieuw ben ik continu op zoek naar mijn kat. Ligt hij op zijn gewone plekjes of op zijn veilige plekjes? Drie dagen voor oud en nieuw hoef ik niet meer te zoeken, dan zit hij in zijn deken verstopt en komt hij daar alleen uit voor water, eten en de kattenbak.
Drie dagen voor oud en nieuw begin ik met het vervloeken van oud en nieuw en dat klotevuurwerk. ’s Nachts slaap ik maar een paar uurtjes af en aan door de knallen. Overdag is er geen mogelijkheid om slaap in te halen, wederom door de knallen, tenzij het regent. Tegen de tijd dat het oudejaarsavond is, ben ik moe en heb ik geen zin in een feestje. Ik wil alleen nog maar naar bed en slapen! Maar juist die avond weet ik dat ik niet voor 5 uur ’s morgens kan slapen. Zo lang gaat het door. Tot 2 uur ’s nachts is het een regelmaat aan knallen en daarna zijn het de laatste knallen hier en daar. Genoeg om niet in slaap te kunnen vallen tot 5 uur. Oordopjes, noise canceling headphone, een zacht muziekje, niks helpt.
Hier eindigt oud en nieuw niet voor mij. Op het moment van schrijven, zondag 28 mei 2023 om 22.08u ’s avonds, hoor ik zo’n 100 knallen op een paar honderd meter afstand. Mijn kat is op zoek gegaan naar zijn deken.
Een ontspannen oud en nieuw
Ben ik de enige die dit zo beleeft? Ik weet dat ik een moeilijke slaper ben, maar ik weet zeker dat ik met oud en nieuw niet de enige ben die tot een uur of 4 á 5 wakker ligt en de dagen ervoor slaap mist. Vinden we dit zo normaal? Volgens mij heeft de meerderheid van de mensen vergelijkbare ervaringen en verhalen, maar proberen we er niet teveel bij stil te staan. Voordat ik in deze buitenwijk van Den Haag ging wonen, woonde ik midden in de stad. Daar was de straat met oud en nieuw uitgestorven, want de meeste buren zorgden ervoor dat ze op vakantie of bij familie waren. Dat is toch niet normaal, de stad uit vluchten, omdat jouw straat een paar dagen niet leefbaar of slaapbaar is!?!
Ben je in het buitenland met oud en nieuw, dan weet je als Nederlander niet wat je overkomt. Je kunt zonder angst over straat lopen, maakt niet uit waar. Het is heerlijk rustig en ontspannen. Niet opschrikken van plotselinge keiharde knallen dichtbij. Geen continu rumoer van knallen op de achtergrond. Wanneer je de avond zat bent, dan ga je terug naar je hotel en ga je slapen. Echt slapen. Behalve als je in een gebied met Nederlanders zit.
Beloning voor de lolbroeken
Er zijn maar weinig vrouwen die het zo leuk vinden om vuurwerk af te steken dat ze de regels aan hun laars lappen. We mogen in Nederland vuurwerk afsteken tussen 18.00u en 2.00u met oud en nieuw. Diegenen die persé dagenlang tot wekenlang tot zelfs maandenlang overlast veroorzaken zijn meestal jongens of mannen. Zij houden met “een enkel lolletje” gerust honderd mensen uit hun slaap. Ik snap dat het niet elke keer dezelfde mannen zijn, maar een knal is een knal. Wat mij betreft is iedereen die de regels aan zijn laars lapt, even schuldig aan de overlast die vuurwerk veroorzaakt.
In mijn beleving is het idee van vuurwerk simpel. We luiden het nieuwe jaar in met een paar luide knallen om de kwade geesten te verjagen. Het zijn niet zulke moedige geesten, dus daar zijn maar een paar knallen voor nodig. Daarna verder aan de champagne en oliebollen. Ik vind het ruimhartig dat we in Nederland de ruimte geven om meer dan een half uur per jaar vuurwerk af te steken. Dat is toch een heel mooi lolletje? Maar nee, in Nederland zijn we niet in staat om maat te houden. Nee, we moeten heel veel vuurwerk inkopen en afknallen. Zelfs na alle kritiek in de coronacrisis, is het afsteken van vuurwerk weer op het oude niveau. Vooral niet nadenken over de consequenties voor andere mensen. Daar hebben de lolbroeken schijt aan. Andermans slaap, who cares? Andermans dieren, who cares? Andermans stilte, who cares? Als zíj maar hun lolletje heb.
Het is genoeg, ik wil míjn lolletje
Ik wil een landelijk vuurwerkverbod. Onze lolbroeken, die veruit in de minderheid zijn, mogen niet langer beloond worden voor de overlast die zij veroorzaken. Zij overtreden een hele schappelijke regeling. 8 uur vuurwerk afsteken in een jaar, terwijl een half uur genoeg is. Als er geen respect en waardering opgebracht kan worden voor 16x meer lol, dan verdienen deze lolbroeken hun lolletje niet. Zeker niet in een land dat tot de vijf meest dichtbevolkte landen ter wereld hoort1. Jammer dat zo’n kleine groep het moet verpesten voor iedereen. Blijkbaar zijn wij als meerderheid niet in staat om duidelijk te maken dat vuurwerk afsteken buiten de schappelijke regeling not done is.
Bij mijn argumenten voor een vuurwerkverbod, gebruik ik nog niet eens de meest voor de hand liggende argumenten zoals de gewonde bijstanders, de doodsangsten van mensen met een trauma, de angstige momenten op straat doordat vuurwerk te dicht bij je komt, de schade aan gebouwen en openbare ruimte en de luchtvervuiling. Deze argumenten interesseren me niet. Ik wil gewoon kunnen slapen. Ik wil míjn lolletje.
Copyright 2023 © Sugarspider – Nadine Vestering
Sugarspider *writing* 